Hoe u uw BVCM-strategie kunt gebruiken om kooldioxideverwijdering te financieren

april 25, 2024

Door Chris Pocock, ClimatePartner UK


Op 28 februari 2024 heeft het Science Based Targets Initiative (SBTi) zijn richtlijnen gepubliceerd over hoe bedrijven zich moeten bezighouden met 'beyond value chain mitigation' (BVCM). Het rapport Above and Beyond geeft praktische richtlijnen aan bedrijven over hoe ze een strategie voor BVCM kunnen ontwikkelen.

De richtlijnen laten echter een vraag open.

In zijn Corporate Net-Zero Standard schrijft de SBTi voor dat bedrijven specifiek gebruik moeten maken van kooldioxideverwijdering (CDR) om hun restemissies te compenseren en netto nul te worden. CDR-projecten zijn projecten die broeikasgasemissies uit de atmosfeer verwijderen en opslaan, in tegenstelling tot projecten die emissies verminderen of vermijden. De twee belangrijkste soorten verwijderingsprojecten zijn op de natuur gebaseerde oplossingen zoals bebossing en technische verwijderingsprojecten zoals koolstofafvang en -opslag (CCS). 

Deze eis van de SBTi lijkt een hiërarchie in te houden waarbij CDR voorrang moet krijgen op andere soorten BVCM, zoals vermijdings- of reductieprojecten. Kredieten voor CDR-projecten zijn echter vaak duurder en minder gemakkelijk verkrijgbaar. Dus hoe kunnen bedrijven bijdragen aan wereldwijde klimaatactie door te investeren in CDR, en moet dit prioriteit krijgen boven de financiering van vermijdings- en reductieprojecten? 

Hieronder vindt u antwoorden op een aantal veelgestelde vragen over hoe een bedrijf een strategie zou kunnen ontwikkelen om te investeren in CDR, en waar dit prioriteit zou moeten krijgen ten opzichte van andere soorten BVCM. 

Moeten bedrijven wel investeren in "Offsetten"?

De Intergouvernementele Werkgroep inzake klimaatverandering (IPCC) is er in haar speciale rapport Global Warming van 1,5 °C duidelijk over dat de financiering van klimaatprojecten, en in het bijzonder CDR, een essentieel onderdeel is van de wereldwijde inspanning om de opwarming van de aarde te beperken in overeenstemming met de doelstellingen van het Akkoord van Parijs. De primaire nadruk ligt op het verminderen of vermijden van emissies via mitigatie-inspanningen zoals de overgang naar hernieuwbare energiebronnen en de implementatie van duurzame praktijken voor landgebruik, maar het rapport maakt duidelijk dat koolstofverwijderingstechnologieën moeten worden gebruikt als aanvulling op emissiereductie, niet als vervanging. 

De SBTi bouwt voort op deze richtlijnen door bedrijven sterk aan te bevelen om verder te gaan dan hun wetenschappelijk onderbouwde doelen en te investeren in mitigatie buiten hun waardeketens - deze activiteit wordt "beyond value chain mitigation" of BVCM genoemd. 

Een recent onderzoek van Ecosystem Marketplace toonde ook aan dat, in tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, bedrijven die investeren in BVCM vaker actief bezig zijn met het terugdringen van emissies en een ambitieuzere klimaatstrategie hebben dan bedrijven die dat niet doen. 

Het korte antwoord is dus: Ja. Investeren in BVCM, inclusief investeren in CDR, zou een belangrijk onderdeel moeten zijn van de ESG- of klimaatstrategie van een organisatie. Dus, na het investeren in reductie binnen hun eigen waardeketen, wordt de vraag in welke CDR-technologieën of -projecten ze moeten investeren, op basis van de best beschikbare opties.

Hoe moet een bedrijf koolstofverwijdering prioriteren ten opzichte van andere soorten BVCM?

Volgens het IPCC moeten mitigatie-inspanningen via reductie en vermijding voorrang krijgen op CDR. Dit geldt zowel binnen de waardeketen van een bedrijf (d.w.z. reductie terwijl naar een wetenschappelijk gefundeerde doelstelling wordt toegewerkt) als daarbuiten (d.w.z. BVCM). Dit volgt uit de logica dat het beter is om te voorkomen dat emissies vrijkomen in de atmosfeer in plaats van ze te verwijderen nadat ze de tijd hebben gehad om de planeet op te warmen.  

Dit betekent echter niet dat CDR volledig moet worden geprioriteerd. De hoge kosten van koolstofverwijdering leiden er vaak toe dat bedrijven deze projecten uitsluiten van een BVCM-strategie, wat op de lange termijn zal leiden tot een beperkt aanbod en een constant hoge eenheidsprijs. Verwijdering heeft op korte termijn investeringen nodig om de kosten te verlagen en op de schaal in te zetten die nodig is om de wereldwijde klimaatdoelstellingen te halen. 

De principes in de nieuwe BVCM-richtlijnen van de SBTi kunnen hierbij van pas komen. Deze principes stellen dat bedrijven de mitigatieresultaten per geïnvesteerde dollar moeten maximaliseren, ondergefinancierde mitigatie moeten financieren, de Sustainable Development Goals (SDG's) van de VN moeten ondersteunen en ongelijkheid moeten aanpakken. 

Er is hier geen pasklaar antwoord, maar bedrijven zouden deze principes moeten gebruiken om hun eigen "impacttheorie" te overwegen en dienovereenkomstig een strategie te ontwikkelen. 

Voor een bedrijf met een grote impact op emissies op het land (bijvoorbeeld een vlees- of zuivelproducent), zouden investeringen in projecten op het land, zoals regeneratieve landbouw of bosbescherming, bijvoorbeeld prioriteit kunnen krijgen. Voor een bedrijf met een minder directe impact op emissies op het land en een grotere focus op innovatie (bijv. financiële of technische bedrijven), kunnen investeringen worden gedaan in kleinere en minder beproefde CDR-technologieën om hun schaal voor de toekomst mogelijk te maken. 

Door de waarden, de expertise en het doel van je bedrijf te koppelen aan het soort projecten dat je ondersteunt, zorg je voor consistente communicatie en een grotere kans op toegevoegde waarde (bijvoorbeeld technische bedrijven die advies geven bij technische verhuizingen).

Hoe kunnen bedrijven redelijkerwijs investeren in het verwijderen van koolstof als de kosten vandaag de dag zo hoog zijn?

Ook hier is de nieuwe BVCM-richtlijn van de SBTi nuttig. In het verleden hebben bedrijven voornamelijk in BVCM geïnvesteerd via een ton-voor-ton benadering, waarbij de tonnen koolstof die het bedrijf uitstoot, worden "gecompenseerd" door een hoeveelheid koolstofkredieten te kopen die gelijk is aan een deel van de uitstoot van dat bedrijf. 

Deze aanpak is bekritiseerd, onder andere omdat deze structuur bedrijven stimuleert om te streven naar een zo laag mogelijke prijs per ton, wat ten koste kan gaan van de kwaliteit van koolstofcredits, en omdat bedrijven er vaak voor kiezen om alleen bepaalde categorieën van scope 3 te compenseren in plaats van alle emissies. 

Andere benaderingen om een budget voor BVCM te creëren zijn geld-voor-ton, waarbij een interne koolstofprijs wordt toegepast op emissies (d.w.z. 1.000 ton CO2e in de scopes 1-3 geprijsd tegen US$75 geeft een budget van US$75.000), en geld-voor-geld, waarbij een bedrijf een deel van de inkomsten of winst toewijst aan BVCM (d.w.z. 2% van de winst = US$75.000). 

De SBTi erkent dat alle benaderingen geldig zijn, zolang het bijdragebedrag zinvol is, maar beveelt een geld-voor-ton benadering aan. 

Deze nieuwe aanbeveling is belangrijk omdat het bedrijven in staat stelt te investeren in klimaatprojecten met een hogere kostprijs per ton, zonder noodzakelijkerwijs meer budget toe te wijzen, waardoor fondsen worden doorgesluisd naar de ontwikkeling van technologieën die investeringen nodig hebben. 

Bedrijven moeten echter voorzichtig zijn bij het kiezen van hun benadering van BVCM. De SBTi heeft aanbevolen dat - welke benadering ze ook kiezen - bedrijven een deel van hun budget gebruiken om geverifieerde koolstofkredieten te kopen die gelijk zijn aan ten minste 50% van de onverminderde scope 1, 2 en 3 emissies van het bedrijf (d.w.z. minimaal 50% via ton-voor-ton).  

In de praktijk hebben toonaangevende bedrijven een mix van deze benaderingen toegepast en dragen ze uiteindelijk 1-2% van de jaarlijkse winst bij aan BVCM. Bedrijven moeten dit in gedachten houden wanneer ze proberen een BVCM-budget te bepalen dat als "zinvol" wordt gezien.

Welke praktische opties zijn er vandaag de dag voor bedrijven die willen investeren in CDR?

Na het bepalen van een budget voor BVCM (via een van de genoemde benaderingen), moet een bedrijf de beschikbare opties voor de korte en lange termijn in overweging nemen. 

De aard van koolstofverwijderingsprojecten, vooral technische verwijdering, betekent vaak dat een kapitaalinvestering vooraf de aanschafkosten op de lange termijn verlaagt. De meeste projecten staan nog in de kinderschoenen en verkopen daarom eerder de belofte van een toekomstig krediet (ex-ante) dan een krediet dat al een koolstofbesparing heeft aangetoond (ex-post). 

We kunnen de verbeterde steenverwarming van projectontwikkelaars zoals UNDO als voorbeeld nemen. Gemalen basaltsteen moet worden gekocht (vaak als bijproduct van andere industrieën), getransporteerd en gelijkmatig over de bodem verdeeld, waardoor geochemisch koolstof wordt vastgelegd via natuurlijke chemische reacties in het gesteente. Een vaste hoeveelheid basalt (d.w.z. voorspelbare kosten) produceert een zeer voorspelbare hoeveelheid koolstofvastlegging over een periode van ruwweg 7 jaar, wat betekent dat de financiële investering vooraf is, maar dat het voordeel (vastgelegde koolstof) over een periode van 7 jaar plaatsvindt. 

Bedrijven met een lager budget zijn waarschijnlijk beperkt tot contante transacties op de vrijwillige koolstofmarkt (VCM) en zijn dus kwetsbaar voor prijsschommelingen, vooral bij een ton-voor-ton benadering. Aan de andere kant kunnen bedrijven die kunnen investeren in hun eigen projectontwikkeling een klimaatimpact "vastzetten" voor perioden van 5 tot 25 jaar, afhankelijk van het project en de gebruikte technologie, waarbij minder langetermijninvesteringen nodig zijn.

Een intelligente manier om de impact te vergroten en de kosten op lange termijn te verlagen

Het opbouwen van een strategie voor CDR naast een bredere BVCM-strategie is een intelligente manier voor bedrijven om hun risico te verminderen, hun lange-termijninvestering in BVCM te verlagen en zich te verbinden aan zinvolle actie, zowel voor de impact als voor de communicatie. ClimatePartner is een van de eerste bedrijven die begeleiding biedt bij hoe dit kan worden gedaan, naast het bieden van mogelijkheden voor co-investering. Neem contact op voor meer informatie over de financiering van klimaatprojecten. 

Neem contact op